پردهپوشی الهی؛ نعمتی برای تربیت انسان از نگاه امام سجاد(ع)
حجتالاسلام والمسلمین محمدرضا اعوانی با تشریح مفاهیم دعای ۴۱ صحیفه سجادیه، پردهپوشی الهی را نعمتی بیبدیل برای انسان دانست و گفت: امام سجاد(ع) در جایگاه معصوم، اینگونه با خدا سخن میگوید تا راه تربیت، توبه و امیدواری را به دیگر بندگان بیاموزد.
به گزارش ایکنا از لرستان، حجتالاسلام والمسلمین محمدرضا اعوانی، مدرس حوزه و دانشگاه، در نشست مجازی که شامگاه، 24 آذرماه با موضوع «آشنایی با معارف تربیتی صحیفه سجادیه» از سوی معاونت فرهنگی ـ تبلیغی مدیریت حوزههای علمیه خواهران لرستان برگزار شد، با اشاره به مفهوم پردهپوشی در دعای چهل و یکم صحیفه سجادیه، گفت: امام سجاد(ع) با وجود عصمت و پاکی مطلق، در برابر عظمت الهی با زبانی سخن میگوید که سرشار از خشوع، تعلیم و تربیت برای دیگر انسانهاست.وی با بیان اینکه امام سجاد(ع) در دعای شانزدهم صحیفه سجادیه خویش را «مقصر» میبیند؛ این «مقصر دیدن» نه از سر خطا، بلکه برای بیان حقیقتی تربیتی است؛ زیرا در برابر خدایی که هیچ عیب و نقصی ندارد، انسان سراسر کمبود و نیاز است، ادامه داد: از امام علی(ع) روایت است که «اگر عیوب شما برای یکدیگر آشکار میشد، هیچکدام حاضر نبودید یکدیگر را دفن کنید.»
این مدرس حوزه علمیه با اشاره به اینکه حقیقت انسان اگر بیپرده آشکار شود، فرار و هراس به دنبال دارد؛ چنانکه قرآن در آیه ۱۰ سوره قیامت میفرماید: «يَقُولُ الْإِنسَانُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ الْمَفَرّ؛ انسان در آن روز میپرسد: راه فرار کجاست؟» برای تبیین اهمیت پردهپوشی الهی به آیه ۲۸۴ سوره بقره اشاره کرد و ادامه داد: خدای متعال در این آیه میفرماید: «وَإِن تُبْدُوا مَا فِي أَنفُسِكُمْ أَوْ تُخْفُوهُ يُحَاسِبْكُم بِهِ اللّهُ…؛ هر آنچه در دل دارید، آشکار یا پنهان، نزد خداوند حساب دارد».
اعوانی همچنین آیه ۲۲ سوره قاف «فَكَشَفْنَا عَنكَ غِطَاءكَ فَبَصَرُكَ الْيَوْمَ حَدِيدٌ؛ در آن روز پرده کنار میرود و دید انسان تیزبین میشود» را یادآور شد و با اشاره به روایتی از امام رضا(ع) در اصول کافی، گفت: هر صبح و شام اعمال انسانها بر پیامبر(ص) و ائمه(ع) عرضه میشود؛ حقیقتی که در آیات متعدد قرآن نیز اشاره شده و نشان از پیوند دائمی اولیای الهی با زندگی انسان دارد.
وی با اشاره به بند آغازین دعا، گفت: امام سجاد(ع) دعا را با صلوات آغاز کرده و چنین میفرماید: «اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ أَفْرِشْنِي مِهَادَ كَرَامَتِكَ، وَ أَوْرِدْنِي مَشَارِعَ رَحْمَتِكَ…؛ خدایا! بستر کرامتت را بگستران، مرا به آبشخورهای رحمتت وارد کن، در وسط بهشت جای ده و داغ مردود شدن از درگاهت بر پیشانیام مگذار.»
این مدرس حوزه علمیه با بیان اینکه واژه «مَشارِع» به معنای «آبشخور» کنایه از غرق شدن در رحمت گسترده الهی است، درباره بند دوم دعا نیز گفت: امام سجاد(ع) میفرماید: «وَ لَا تُقَاصَّنِي بِمَا اجْتَرَحْتُ… وَ لَا تُبْرِزْ مَكْتُومِي وَ لَا تَكْشِفْ مَسْتُورِي…» یعنی «خدایا! مرا به آنچه کردهام مجازات نکن، رازم را آشکار مساز، مرا در برابر مردم رسوا مکن.»
اعوانی با بیان اینکه اگر خدا بخواهد دقیقاً به اندازه گناه قصاص کند، چیزی از انسان باقی نمیماند به حدیث «حرمة المؤمن أعظم من حرمة الکعبة» اشاره کرد و افزود: در هیچ شرایطی انسان حق ندارد آبروی مؤمنی را بریزد.
این مدرس دانشگاه سپس به دعای ۳۷ صحیفه سجادیه بند ۱۳ «ثُمَّ لَمْ تَسُمْهُ الْقِصَاصَ فِيما أَكَلَ مِنْ رِزْقِكَ…» گریزی زد و افزود: حتی اگر خدا از انسان بابت کوچکترین نعمتی حساب میکشید، تمام اعمال نیکش از بین میرفت و همواره در برابر نعمتهای الهی بدهکار میماند.
اعوانی با اشاره جایگاه «اصحاب یمین» در سوره واقعه، گفت: انسان رستگار کسی است که نامه اعمالش به دست راست داده شود و در مسیر امن بندگی گام بردارد. چنانکه قرآن کریم در آیه ۱۸۵ آلعمران میفرماید: «فَمَن زُحْزِحَ عَنِ النَّارِ وَأُدْخِلَ الْجَنَّةَ فَقَدْ فَازَ؛ کسی که از آتش دور شود و وارد بهشت گردد، رستگار است».
وی همچنین آیات ۱۱۴ آلعمران «يُسَارِعُونَ فِي الْخَيْرَاتِ وَأُوْلَئِكَ مِنَ الصَّالِحِينَ» و ۶۹ نساء «أُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللّهُ عَلَيْهِم…» را نمونهای از معرفی «صالحان» دانست و در پایان با اشاره به سخن حضرت عیسی(ع) در گهواره که میفرماید: «وَجَعَلَنِي مُبَارَكًا أَيْنَ مَا كُنتُ»، گفت: هر انسان میتواند بهواسطه ایمان، اخلاق و عمل صالح، وجودی برکتآفرین در جامعه باشد؛ همانگونه که قرآن در وصف صالحان، شتاب در کار خیر و فرمان به معروف را نشانه آنان دانسته است.
انتهای پیام مطالب مرتبط
