انسان ایرانی در مکتب رهبر شهید

به قلم فاطمه‌ شبانی‌آرانی، فعال فرهنگی و رسانه

تابستان سال ۲۰۱۴ موصل در یک چشم برهم زدن فرو ریخت. بیرق‌های سیاه داعش تا چند کیلومتری بغداد و مرزهای غربی ایران بالا رفتند و جهان با تصویری عریان از بربریت مدرن روبه‌رو شد. در همان روزها محاصره کامل شهر کوچک آمرلی در عراق و هجوم وحشیانه به عدرا در سوریه نشان داد که هدف جریان تکفیر، نسل‌کشی مذهبی و غارت همه‌جانبه نوامیس است.

در چنین روزهای هولناکی که بوی خون و خاکستر تمام منطقه را فرا گرفته بود، منطق حضور ما در میدان رقم خورد؛ حقیقتی که سردار شهید حاج قاسم سلیمانی بعدها در یادواره شهید مدافع حرم، مرتضی حسین‌پور، با صراحتی تاریخی ثبتش کرد و گفت: «وقتی تو را واجب‌القتل و نوامیس تو را غارت خود می‌دانند، دیپلماسی راهکار نیست... من تا بخواهم اصول دیپلماسی شما را رعایت کنم و به این و آن بگویم، آن‌ها سر بچه‌های مردم را بریده‌اند». این موضع‌گیری یک واکنش عاطفی یا تاکتیکی نبود، بلکه بازخوانی دقیق عقلانیت حیات‌بخش و گوهر ناب انسان تراز مقاومت در مکتب رهبر شهید در مواجهه با واقعیت‌های سخت میدان بود.

برای درک این منطق باید به فرآیند شکل‌گیری انسان ایرانی در اندیشه قائد شهید نگریست. انسان این مکتب، هویتی پیوندخورده با مسئولیت تاریخی و آگاهی دفاعی دارد. او در مواجهه با دشمنی که در پایگاه هوایی اسپایکر عراق هزار و هفتصد جوان بی‌گناه را در یک روز به جوخه اعدام سپرد، دریافت که فرمول‌های سنتی و پشت‌میزنشینی‌های دیپلماتیک کارساز نیست. خصم پیش رو رقیبی سیاسی با منافع مشترک نیست؛ جریانی است که اصل وجود انسان ایرانی و هویت شیعی را انکار می‌کند.

در چنین معرکه‌ای، انفعال و پناه بردن به بیانیه‌های بی‌رمق سازمان‌های بین‌المللی تنها جاده‌ صاف‌کن کشتار است. مکتب تربیتی قائد شهید، انسان ایرانی را از جایگاه ناظری نگران بیرون کشید و به مقام مدافع شجاع حرم و حریم رساند تا پیش از آنکه تیغ جهالت از مرزهای عقیدتی و ملی بگذرد، کانون تهدید را در نینوا، دیاله، حلب و تدمر منهدم سازد.

در هشدار تاریخی فرمانده نیروی قدس، یک واقع‌گرایی راهبردی نهفته بود؛ واقعیتی عینی به پهنای جغرافیای مقاومت. در روزهایی که خنجر ابوبکر البغدادی بر گلوی دمشق و بغداد نشسته بود و تا دروازه‌های اربیل پیش می‌رفت، انتظار برای چرخش قلم‌ها روی کاغذ معاهدات بین‌المللی، ثمری جز سقوط کامل منطقه و سرریز شدن ناامنی به درون مرزهای ایران نداشت.

شهید سلیمانی نشان داد که دیپلماسی کارآمد بدون پشتوانه قدرت میدانی سرابی بیش نیست. اگر مجاهدت جوانان ایرانی، افغانستانی، عراقی و لبنانی در شکستن حصر آمرلی و آزادسازی حلب نبود، امروز دیپلمات‌ها به جای مذاکره بر سر منافع ملی، باید پشت دیوارهای پایتخت برای بقای کشور چانه‌زنی می‌کردند. این نسل یاد گرفت که کرامت و استقلال یک ملت در میدان عمل تثبیت می‌شود و امنیت پایدار، محصول مستقیم ایستادگی و خودباوری است، نه چشم‌انتظاری برای لبخند و وعده بیگانگان.

عبور از این خط دفاعی، پیش‌شرط ناگزیر تمدن‌سازی است. در اندیشه قائد شهید، تمدن نوین اسلامی در بستر ترس، زبونی و تهدید مداوم متولد نمی‌شود. تاب‌آوری ملی نیازمند بازوانی است که در لحظه انتخاب میان عزت و ذلت، منطق قدرت درون‌زا را فعال کند.

انسان ایرانی با عبور موفق از آزمون عراق و سوریه ثابت کرد که می‌تواند فراتر از مرزهای خاکی، لنگرگاه امنیت و ثبات منطقه باشد. این حضور شجاعانه، سنگ بنای تمدنی است که صلح پایدار را در تولید اقتدار بازدارنده می‌بیند، نه در چشم دوختن به ترحم دشمن.

نهیب تاریخی سلیمانی قطب‌نمایی برای امروز و فردای ماست. او نشان داد که در برابر جریانی که بقای خود را در نابودی ما تعریف کرده، ایستادگی تنها راه عقلانی است. صلح واقعی میوه توازن قواست و تمدن نوین اسلامی با همت انسان‌هایی بنا می‌شود که میدان را پشتوانه تدبیر و دیپلماسی را متکی بر مجاهدت پیش برده و چهره‌ای سربلند از اقتدار انسان ایرانی به جهان نشان داده‌اند.