کد خبر: ۴۰۷۷۱۹۴

تاریخ: ۲۰ مرداد ۱۴۰۱ - ۰۷:۴۶

قرائت سوره «اعلی» چه فضیلت‌ها‌یی دارد

عضو هیئت علمی گروه معارف اسلامی دانشگاه لرستان با اشاره به فضیلت قرائت سوره اعلی، گفت: این سوره در شمار سوره‌های هفتگانه مسبحات است که جایگاه قرآن خصوصاً در تبیین معارف الهی دارند و در روایات اسلامی بر قرائت روزانه آنها تأکید فراوان شده است.

حجت‌الاسلام حسین فلاحی‌اصل، عضو هیئت علمی گروه معارف اسلامی دانشگاه لرستان در گفت‌وگو با ایکنا از لرستان با اشاره به ویژگی‌‌های سوره مبارکه اعلی، اظهار کرد: سوره اعلی در مجموعه سوره‌های هفتگانه‌ای است که به آنان مسبحات گفته می‌شود.

وی با اشاره به اینکه این سوره مانند دیگر سوره‌های هفتگانه مسبحات با تسبیح خداوند متعال آغاز می‌شود، ادامه داد: سوره اعلی و دیگر سوره‌های مسبحات جایگاه عظیمی در قرآن خصوصاً در تبیین معارف الهی دارند و در روایات اسلامی بر قرائت روزانه آنها تأکید فراوان شده است.

فلاحی‌اصل با اشاره به اینکه سوره اعلی ارتباط قوی با مسائل توحیدی دارد و نکات زیادی در خصوص معرفت الهی در آن بیان شده است، ادامه داد: سوره اعلی در حدی عظمت و بزرگی دارد که احادیثی از زبان معصومین آمده است که اگر مردم عظمت سوره اعلی را بداند هر انسان مسلمان بر خود لازم می‌داند تا ۲۰ بار در روز آن را قرائت کند.

عضو هیئت علمی گروه معارف اسلامی دانشگاه لرستان پرمحتوا بودن در عین کوتاهی آیات را ویژگی سوره اعلی برشمرد و گفت: این سوره کوتاه، عبارات کوتاه و عبارات قوی و پرمحتوا است که در قالب ۱۹ آیه در مکه بر پیامبر اکرم(ص) نازل شده است.

وی با اشاره به اینکه در این سوره خداوند متعال به نبی مکرم اسلام تأکید می‌کند که نام خداوند اعلی را تسبیح کند، ادامه داد: آیه نخست این سوره دستور به تسبیح است و خداوند به پیامبر دستور می‌دهد تسبیح کن به معنای اینکه خداوند تسبیح را از پیامبر(ص) و انسان‌ها می‌خواهد لذا باید تسبیح را بشناسیم و بعد از آن تسبیح‌گوی خداوند متعال باشیم.

فلاحی‌اصل با اشاره به آیه نخست سوره اعلی «سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى» گفت: در تفسیر در این آیه آمده است که علاوه بر اینکه باید تسبیح‌گوی خداوند باشیم باید نام پروردگار را منزه بداریم.

عضو هیئت علمی گروه معارف اسلامی دانشگاه لرستان با اشاره به اینکه خداوند متعال در این آیه به نبی مکرم اسلام تأکید می‌کند نام پروردگار را منزه بدار و حدود این نام را حفط کن، ادامه داد: در آن زمان برخورد انحرافی و کجروی در نام‌های خداوند وجود داشت بدین معنا که  گاهی نام خداوند را در کنار نام‌های دیگر قرار می‌دادند در حالی‌که نباید در کنار اسمای دیگر بیاید و این نیز انحراف از اسماء الهی است.

وی با اشاره به اینکه انسان باید از تفسیر نابجا از اسماء الهی بپرهیزد، تصریح کرد: طوایفی در مسلمانان بودند که کافر بودند و خدا را تشبیه می‌کردند و در نام خداوند تصرف نابجا می‌کردند به طور مصداقی کبیر بودن خداوند را به صورت ظاهری تجسم می‌کردند.